Showing posts with label shortstory. Show all posts
Showing posts with label shortstory. Show all posts

Saturday, December 24, 2011

குளிர்கால கதைகள் - பிளாட்ரோ

வீடு முழுக்க இருள் கவிந்திருந்தது. ஆனால் காலை பத்து மணியாகி விட்டது. ஆனால் இருளை விரட்டியடிக்க போதுமான சூரிய ஒளி இன்னும் வரவில்லை. இன்று முழுக்கவே சூரிய ஒளி வராது போகலாம். அவ்வளவு கடுமையான பனிப்பொழிவு. தியோ இழுத்து போர்த்துத்கொண்டு சுகமாக தூங்கினான். உள்ளே வந்த அம்மா அந்த அறையின் மேஜையிலிருந்த விளக்கினை பற்ற வைத்தாள் அறையின் ஐம்பது சதவீத பகுதியை அந்த வெளிச்சம் ஆக்கிரமித்தது. அம்மா "தியோ! தியோ! எழுந்திரு.. எழுந்திருடா.. டாடி உன்னை எழுப்பி கூட்டி வரச்சொன்னருடா" என்றாள். செல்லமாக அவனது முதுகில் தட்டியவாறு எழுப்ப முயன்றாள். சிறிது நேர கெஞ்சலுக்கு பிறகு எழுந்தான் தியோ. தியோவுக்கு இந்த வருட கிறிஸ்துமஸுடன் வயது பன்னிரண்டாகிறது. அம்மா அண்ணாவை எழுப்புவதை கடைக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவனது செல்ல தங்கை சிரில்லா, ஒன்றுமே தெரியாதது போல் திரும்பி படுத்துக்கொண்டாள். "அம்மா! அப்பாக்கிட்ட இவளை கூட்டிட்டு போகச்சொல்லுங்க.. நான் மட்டும் இந்த பனிக்குளிருக்குள் வெளியே போகணுமா!" என்று சீறினான் தியோ. "டேய்! நீதாண்டா ஆம்பிளை.. நீதான் அப்பாவுக்கு உதவியா இருக்கணும். சிரில்லா எனக்கு வீட்டு வேலைகளுக்கு உதவுவாள்.. எழும்பி வாடா அப்பாவுக்கு கோபம் வரப்போறது" என்றாள். அம்மாவுக்கு பின்னால், கண்ணை கசக்கிக்கொண்டே மெதுவாக காலை தரையில் உரசியவாறே முன்னறைக்கு வந்தான் தியோ. அவனது அப்பா ரொபின்சன் அறைக்கு வெப்பம் விநியோகிக்கும் அடுப்புக்கு பக்கத்தில் இருந்து குளிர் காய்ந்து கொண்டிருந்தார். அவரது வாயில் சுங்கான் புகைந்து கொண்டிருந்தது. அதனை நன்கு அனுபவித்தவாறு புகையை பொறுமையாக வெளியேற்றி கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவரது சிந்தனை கடுமையாக இருந்தது. இந்த சீசன் கடுமையான பனி. உணவு பொருட்களை தேடிக்கொள்வதில் இருக்கும் கஷ்டம் சொல்லி மாளாது. போதாக்குறைக்கு
செவ்விந்தியர்களின் தாக்குதல் பயம் வேறு. இப்போது வெள்ளை இராணுவத்தினர் அவர்களின் இனத்தவருக்கு செய்யும் அநியாயங்களுக்கு பதிலடியாக எப்போதாவது வெள்ளையரின் தனித்திருக்கும் குடியிருப்புகளில் தாக்குதல் நடத்துவார்கள். ரொபின்சன் மரம் வெட்டும் தொழில் பார்ப்பவர். இதனால் காட்டுக்கு பக்கத்தில் இருந்த மரத்தொழிற்சாலைக்கு பக்கத்திலே தனது வீட்டினை அமைத்திருந்தார். காட்டுக்குள் உள்ள மான், மரை போன்ற மிருகங்களை வேட்டையாடி உணவினை பெற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. கோடைக்காலப்பகுதிகளில் பக்கத்தில் உள்ள ஒரு சில கிராமங்களுக்கு சென்று வர முடிந்தது. கடுமையான பனி காலங்களில் வேலைக்கு கூட வெளியில் செல்ல முடியாது. ஆனால் வீட்டின் வெப்பநிலையை பேண விறகுகள் இல்லாவிட்டால் குளிரில்தான் வாடவேண்டும். அதற்காகத்தான் இப்போது வெளியே செல்லவேண்டியுள்ளது.

தியோவும், ரொபின்சனும் இரண்டு கிலோமீட்டருக்கு போய் விறகு சேகரித்து முடிக்கும்போது பனி கடுமையானது. சூரிய வெளிச்சம் குறைய தொடங்கி விட்டது. வீட்டினை நோக்கி முடிந்தளவு வேகமாக நடந்தனர். இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. வாயை திறந்தாலே குளிர் உடம்புக்குள் போய் விடும். வீட்டில் இருக்கும்போதே தந்தை இருக்கும்பக்கமே தலைகாட்டமாட்டான். ஆகவே அவருடன் பேசிக்கொள்ள அவனுக்கு எதுவும் இருக்கப்போவதில்லை. வீட்டினை நெருங்கும்போது கறுப்பாக உடையணிந்த ஒரு உருவம் முன்னே செல்வதைக்கண்டனர். இவ்வளவு நேரமாக அந்த உருவம் கண்ணில் படவேயில்லை. அது ஒரு மனிதன்தான். முதுகில் ஒரு மூட்டையை சுமந்தவாறு மிக மெதுவாக நடந்து சென்றான். கடந்த இரு மாதங்களாக தியோ ஒரு வேற்று மனிதரையும் கண்டதேயில்லை. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் விழுந்து விடுவான் போலிருந்தது. ரொபின்சன் மிக வேகமாக போய் அவனை முன்னால் போய் நின்றார். சைகையால் நட்புடன் வந்திருப்பதாக உணர்த்தினார். கண்களை தவிர மற்ற பாகங்கள் முரட்டு துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது. அவர் எதாவது சொன்னாலும் சத்தம் வெளியே வருமா.. என்று சந்தேகமாக இருந்தது. அவரது கழுத்தில் மேரி மாதாவின் உருவம் உள்ள சங்கிலி தொங்கியது. உடலில் எந்த சக்தியும் இருக்கவில்லை. எனவே அவரை மெதுவாக பிடித்து கொண்டு வீடு நோக்கி பயணப்பட்டார்கள். கதவை திறந்த அம்மா, ஆச்சர்யமாக அந்த அந்நியனை நோக்கினாள். அவரது கம்பளியால் முழுவதுமாக மூடிய கருமையான உருவத்தினை பார்த்து பயந்துபோன சிரில்லா அம்மாவுக்கு பின்னால் பதுங்கினாள். அவரை ரொபின்சன் கதிரையில் இருக்க வைத்துவிட்டு பக்கத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்த அடுப்பில் மேலும் விறகினை இட்டார். அந்த மனிதனுக்கு ஐம்பது வயதிருக்கலாம். அவரது கால்கள் விறைத்து மரக்கட்டை போலிருந்தது. அவருக்கு சூடான சூப் பரிமாறப்பட்டது. அதை ஒருவித ஆர்வத்துடன் வேகமாக அருந்தினார். தொண்டையை செருமிக்கொண்டார். எச்சில் கூட உறைந்து தொண்டையை அடைத்திருக்குமோ என்று சந்தேகம் வருமளவுக்கு கஷ்டப்பட்டார். "நன்றி நண்பரே".. ஒருவாறாக ஓரிரு வார்த்தைகள் வெளியே வந்தன. "நீங்க இப்ப ஓய்வெடுங்க.. பிறகு பேசிக்கலாம்" என்று அவரை உட்காரவைத்துவிட்டு உள்ளே சென்றார் ரொபின்சன். சிரில்லா சமையலறை கதவுக்கு பின்னால் பதுங்கி பார்த்து விழித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

மாலைப்பொழுது, ஆனால் சூரியன் மறைக்கப்பட்டு, இருள் வியாபித்திருந்தது. வீட்டுக்கு வந்திருந்த அந்நியரான மனிதனின் பெயர் "பிளாட்ரோ" என்று அறிந்து கொண்டனர். தியோ தன்னிடம் இருந்த மரத்தாலான பொம்மைகளை அவருக்கு கொண்டு வந்து காட்டினான். "பிளாட்ரோ" புன்னகையுடன் அவற்றை பார்த்தவண்ணமிருந்தார். அவன் அவரிடம் எறிந்த மரப்பந்தை அவனிடமே திருப்ப எறிந்தார். இப்படியே கொஞ்ச நேரம் ஒன்றும் பேசாமல் இருவரும் ஒரு புரிந்துணர்வில் விளையாடிகொண்டிருந்தனர். ஒளித்துகொண்டிருந்த சிரில்லா இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கிட்டே வந்து விட்டாள். "தியோ நானும் வரேண்டா" என்று மழலை மொழியில் ஆரம்பித்தாள். "ம்.. ம்... நாங்க இருவரும் பந்தை மாறி மாறி எறிவோம்.. நீ இந்த பந்தை பறிக்கவேணும்" என்று அவளுக்கு கொஞ்சம் மேலாக பிளட்ரோவிடம் எறிந்தான். அவரும் சிரில்லாவிடம் அகப்படாமல் அவனிடம் பந்தை லாவகமாக எறிந்தார். இப்படியே கொஞ்ச நேரம் சென்றது. சிரில்லாவின் முகம் சிவந்து கொண்டே போனது. விட்டால் கொஞ்ச நேரத்தில் அழுது விடுவாள் போலிருந்தது. இதனை அவதானித்த பிளாட்ரோ அவளை நோக்கி எறிந்தார். "எனக்கு வெற்றி வெற்றி.. ன.. னா.. ணா" என்று வெற்றிக்கூச்சல் போட்டாள் சிரில்லா. தியோ பிளாட்ரோவை நோக்கி முறைத்துப்பார்த்தான். அவரும் ஏதோ தவறுதலாக அவளிடம் பந்தை எறிந்து விட்டது போல தலையில் கைவைத்து கொண்டு கவலைப்படுவது போல் நடித்தார். அப்போது முன்னறைக்குள் நுழைந்த ரொபின்சன் "பிளாட்ரோ"வின் முகத்தினை பார்த்தார். களைப்பு அடங்கி, முகம் பிரகாசமாக இருந்தது. "நீங்க இந்த கடும் பனியிலே எதுக்கு மேற்கு பக்கம் போறீங்க.. எல்மிரா டவுனுக்கா போயிடிருந்தீங்க" என்று சம்பாஷணையை ஆரம்பித்தார் ரொபின்சன். அவர் புன்னகை கலந்த நன்றியுணர்வுடன் ரொபின்சனை பார்த்தவாறு பேச்சை ஆரம்பித்தார். "ஆமா! என்ன செய்யிறது.. கட்டாயம் போய் ஆகவேண்டிய சூழ்நிலை.. எனக்கு சவுத் கில்லில மரம் வெட்டுற வேலை.. எனக்கு ஒரு மகனும், சிரில்லா வயசில சின்ன பொண்ணு இருக்காங்க.. அவங்க எல்லோரும் எல்மிரா டவுணில் இருக்கிறாங்க.. ஒரு வருஷத்தில் கிறிஸ்மஸ் நேரத்திலேதான் விடுமுறை கிடைக்குது.. குளிர் காலத்தில என் சின்ன பெண்ணுக்கு இழுப்பு நோய் வரும்.. இந்த முறை கடுமையா வந்திட்டதா தகவல் சொல்லி அனுப்பினாங்க.. அதான் பனியை பத்தி யோசிக்காம கிளம்பிட்டேன்". முகத்தில் ஒருவித யோசனையுடன் கூடிய சோகம் இருந்தது. "கவலைப்படாதீங்க! பனி இன்னும் இரண்டு நாளில் குறைஞ்சுடும் போல இருக்குது. இரண்டு நாள் இங்க தங்கி இருந்துட்டு போங்க.. இன்னும் அஞ்சு மைல் போனால் ஹோர்ஸ்ஹெடில் குதிரை வாடகைக்கு எடுக்கலாம். பனியும் குறைஞ்சுடும்" என்று ஆறுதல் கூறினார். "அதுசரிதான், ரொபின்சன்! ஆனா அந்த சின்ன பெண்ணு தாக்குபிடிப்பாளா என்றுதான் தெரியவில்லை" என்று கதிரையில் சாய்ந்தவாறு கர்த்தரை எண்ணி நெஞ்சில் சிலுவையிட்டார். ரொபின்சன் அவரை உற்று பார்த்தார். இப்போது அவரது உடலை சுற்றி மூடியிருந்த முரட்டு கம்பளி உடை இல்லை. ஆள் அநியாயத்துக்கு மெலிந்திருந்தார். கால்கள் தடி போல இளைத்திருந்த்தது. கண்களில் பத்து நாட்கள் தூங்காதது போல் கடுமையான அயர்ச்சி இருந்தது. இவ்வளவு தூரம் எப்படித்தான் நடந்து வந்தாரோ என்று எண்ண வேண்டியிருந்தது.

இவ்வாறாக இரண்டு நாட்கள் நகர்ந்தன. "பிளாட்ரோ"வின் உடல்நிலையில் அவ்வளவான முன்னேற்றமிருக்கவில்லை. கிறிஸ்மஸ்க்கு இன்னும் ஏழு நாட்களே இருந்தன. ரொபின்சனுக்கு அவரைப்பற்றிய கவலை அதிகரித்தது. மனிதர் இளைத்து தொண்ணுறு வயது முதியவர் போல காணப்பட்டார். ஆனால் எப்போதும் சிரித்துகொண்டே சிரில்லா, தியோவுடன் விளையாடிகொண்டிருந்தார். இரவு வேளைகளில் தனியாக இருக்கும்போது கண்ணீர விட்டு அழுவதை ரொபின்சன் பார்த்திருக்கிறார். இக்கட்டான சூல்நிலையிலிருக்கும் மகளை கடைசியாக கூட காண முடியாமல் போய் விடுமோ என்று அழுதிருக்கலாம். தனது துயரை மீண்டும் ஒருமுறைகூட வெளிக்காட்டாமல் இருந்தார்.

அன்றுடன் அவர் வந்து நான்கு நாட்களாகி இருந்தது. காலையிலேயே பனி குறைந்து காணப்பட்டது. இன்றைக்கே கிறிஸ்மஸுக்கு தேவையான இறைச்சிக்கான வேட்டையை இன்றே நடத்தவேண்டும் என்ற முடிவுடன் காலை எழுந்து வந்த ரொபின்சனிடம், ஒருவித பரவசத்துடன் குழந்தை போல ஓடி வந்தார் "பிளாட்ரோ". "நான் இப்போதே கிளம்புகிறேன் ரொபின்சன். பனி குறைந்து விட்டது. நான் இப்போதே புறப்பட்டால் கிறிஸ்மஸுக்கு வீட்டை அடைந்து விடலாம்". அவர் கம்பளி உடையால் நன்கு மூடி கையில் பெரிய பையுடன் புறப்பட ஆயத்தமானார். தியோவும் சிரில்லாவும் இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை, ரொபின்சனும் மனைவியும் வாசலிலே அவரை விடைகொடுத்தனர். "தியோவிடமும், சிரில்லாவிடமும் சொல்லி விடுங்கோ. நான் மறுபடியும் வருவேன். எல்லாத்துக்கும் நன்றி. கடவுள் உங்களை ஆசிர்வதிப்பாராக" என்று விட்டு திரும்பிப்பாராமல் நடந்தார். அவர் புறப்பட்டபின் தனது வேட்டைக்கு ஆயத்தமானார் ரொபின்சன். அவரின் வீட்டுக்கு பக்கத்திலுள்ள காட்டில், மரைகள் நிறைய இருந்தன. மீண்டும் பனிப்பொழிவு தொடங்கமுன் இரண்டு மரைகளையாவது வேட்டையாடவேண்டும். கிறிஸ்மஸ் நெருங்க நெருங்க பனிப்பொழிவு உச்சத்திலிருக்கும். வெளியே கால் வைத்தால் உயிருடன் திரும்ப உத்தரவாதமில்லை. தியோவும் அவருடன் வேட்டையாட ஆயத்தமானான். "அப்பா! பிளாட்ரோ எங்கே போய் விட்டார். மரத்தில் கிறிஸ்மஸ் தத்தா பொம்மை செய்து தரதா சொன்னருப்பா" என்று கேட்டான். "பனி கொஞ்சம் குறைஞ்சுடுச்சு அதான் அவசரமா போய் விட்டார். உனக்கு சொல்ல சொன்னார். திரும்பி ஒருநாள் வருவாராம்" என்றார் ரொபின்சன்.

ரொபின்சனும் தியோவும் காட்டின் எல்லைப்பகுதியில் மரைகளை தேட ஆரம்பித்தனர். ஆனால் இன்று அதிஷ்டம் அவர்களின் பக்கமிருக்கவில்லை. காட்டுக்கு உள்ளே போய் ஆக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. ஒரு விலங்குகளையும் காணவில்லை. வழமையாக சூரிய வெளிச்சம் வரும்போது விலங்குகள் வெளிவர ஆரம்பிக்கும். ஆனால் இன்று எவற்றையும் காணவில்லை. ரொபின்சன் கொஞ்சம் அதிர்ந்து போனார். எதோ பனிப்புயல் வருவதற்கு முன்னர் வரும் அமைதி போல காடே அமைதியாக இருந்தது. "அப்பா! ஒன்றையுமே காணவில்லை. இன்னும் உள்ளே போனால் செவ்விந்தியர்களின் குடியிருப்பு வந்து விடும். வாங்கோ வீட்டுக்கு போய் விடுவோம்". என்று தியோ கத்தினான். திடீரென்று வெளிச்சம் குறைய ஆரம்பித்தது. காற்று குளிர ஆரம்பித்தது. இருவரும் பேசிகொள்ளாமல் வீட்டினை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

வீட்டினை அடைய நான்கு மணித்தியாலங்கள் ஆகலாம். காட்டின் எல்லைக்கு சென்றடைய முன்னரே பனிப்புயல் கடுமையானது. தியோ நடக்க முடியாமல் பனியில் சறுக்கி விழுந்தான். ரொபின்சன் அவனை தூக்கியவாறு ஒரு மரத்தின் பின்னால் பதுங்கினார். அப்போதுதான் அவருக்கு "பிளாட்ரோ"வின் ஞாபகம் வந்தது. கடவுளே அந்த கிழவர் இந்த புயலில் சிக்கிவிட்டாரே. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்திருந்தால் இந்த இடத்தினை விட்டு பத்திரமாக வெளியேறி இருப்பார். கடவுளே அவரை காப்பாற்று என்று வேண்டிகொண்டார். பனிப்புயல் கடுமையாக வீசியது. இருள் சூழ்ந்து பயங்கரமாக இருந்தது. பசியால் பிராணன் போனது. இப்படியே இரண்டு நாட்கள் தொடர்ந்து வீசினாலே அந்த இடத்தினை விட்டு நகர முடியாமல் மடிய வேண்டியதுதான். உடல் கடுமையான குளிரால் விரைத்து போனது. காலநிலை பற்றி பிழையாக கணித்ததை எண்ணி வருந்தினார். ரொபின்சனின் தியோ பசியால் நித்திரையானான். ரொபின்சனுக்கு கட்டுபடுத்த முடியாத மயக்கம் ஆட்கொள்வதை உணர்ந்தார். "கடவுளே எப்படியாவது எங்களை காப்பாற்று".

சூடாக வாயில் ஏதோ பருக்கப்படுவதை உணர்ந்தார். ஒருவிதமான மூலிகை வாசனையடித்தது. இப்போது ஒருவித வெம்மை இருந்தது. இது ஏதோ ஒரு செவ்விந்திய கூடாரம். ஒரு வயதான செவ்விந்திய கிழவர் அவனை கருணையாக பார்த்து அவனுக்கு ஏதோ ஒரு சூடான மூலிகை நீரை பருகத்தந்தார். பக்கத்திலே தியோ அமர்ந்திருந்தான். "அப்பா! நாங்க தப்பித்தோம். இப்ப புயல் குறைஞ்சிடுச்சு. இவங்கதான் எங்களை காப்பாற்றிஇருக்கிறார்கள்" என்று கூவினான். அப்போது ஒரு செவ்விந்திய இளைஞன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் "ஒரு கிழவர்தான் காட்டின் மயங்கிகிடந்த உங்கள் இருவரையும் காப்பாற்றுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். ஆனால் என்னவோ தெரியலை நீங்கள் மயங்கிகிடந்த இடத்தினை காட்டிவிட்டு மறைந்து போய் விட்டார்" என்று காப்பாற்றிய கதையை விளக்கினார். அதிர்ந்து போன ரொபின்சன் "அவர் எப்படி இருந்தார்" என்றார். "கறுப்பான கம்பளி உடை உடுத்தியிருந்தார். மேரி மாதா படம் போட்ட சங்கிலி அணிந்திருந்தார்". ரொபின்சனுக்கு இப்போது எல்லாம்
புரிந்தது.

"மீண்டும் வருவேன் என்று கூறினீர்களே பிளாட்ரோ. எங்களுக்காக இறப்பிலிருந்து மீண்டு வந்திருக்கிறீர்களே"

Saturday, October 15, 2011

கனவே கொல்லாதே!

அந்த புத்தக கடைக்குள் ஒருவித ஆர்வத்துடன் நுழைந்தேன். மங்கலான வெளிச்சம் அந்த கடை முழுவதும் பரவியிருந்தது. பரப்பி வைக்கப்பட்டிருந்த புத்தகங்களின் மேல் பார்வையை ஓட விட்டேன். இதுவரை கண்டிராத புது புது பெயர்களுடன் கண்ணை கவரும் அட்டைபடங்களுடன் வந்திருந்தன. நான் தேடிவந்த "விண்வெளியில் குள்ளநரி " என்ற புத்தகத்தினை மட்டும் காணவில்லை. எதற்கும் கடைக்காரிடம் கேட்போமா என்று யோசித்தேன். இல்லை வேண்டாம், பக்கத்தில் இரண்டு அழகான பெண்கள் நிற்கிறார்கள். கடைக்காரர் எதாவது சொல்லி அந்த அழகிகள் முன்னிலையில் என் மானத்தினை வாங்கி விடுவார்.

 நான் புத்தக குவியலில் தேடுதல் வேட்டையில் இருந்தபோது, கடைக்காரர் சடாரென்று ஒரு புத்தகத்தினை நீட்டி. "இதை படித்து விட்டீர்களா! புதுசா வந்திருக்கு.. எல்லோரும் கேட்டு வாங்கிறாங்க" என்றார். "இணைய விளம்பல்கள்" என்று தலைப்பிடப்பட்டிருந்தது, மூளையில் ஏதோ பொறி தட்டியது போலிருந்தது. "அடப்பாவி! இந்த தலைப்பில்தான் நான் ப்ளாக் எழுதுவேன்". வெளியே எழுத்தாளரின் பெயரை காணோம். வேகவேகமாக உள்ளே புரட்டிய எனக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அந்த எழுத்தாளரின் பெயர் "துயில்பவன்" என்றிருந்தது. அட அதுதான் என்னுடைய புனைப்பெயர். கடவுளே! கிழக்குப்பதிப்பகத்தினர் என்னுடைய ப்ளாக்கில் இருந்த சிறுகதைகளை தொகுத்து புத்தகமாக வெளியிட்டுள்ளனர். என்னுடைய எழுத்துகளை மக்கள் இவ்வளவு ரசிக்கின்றனரா? நம்பவே முடியாமல் அந்த புத்தகத்தினை திருப்பி திருப்பி பார்த்துக்கொண்டேன்.

"மிஸ்டர் துயில்பவன்.. இப்ப சந்தோசம்தானே! நீங்க பெரிய எழுத்தாளராக உருவேடுத்திட்டீங்க. இனிமே ஆள பிடிக்கமுடியாது. இனிமே நான் எழுதுற ப்ளாக்கெல்லாம் பார்க்கவே நேரம் இருக்காது" என்று ஒரு பரிச்சயமான ஒரு குரல் கேட்டது. அட இவன்தான் செல்வன். என்னுடைய இணைய இலக்கிய உலகத்திலேயே முதலாவது எதிரி. என்ன ஆச்சர்யம்! அவன் கடைக்காரர் நின்று கொண்டிருந்த இடத்திலே நின்று கொண்டிருந்தான். படுபாவி! என்னை அதிர்ந்து போக வைத்துவிட்டான். அவன் முகத்தில் இருந்த ஏளன சிரிப்பு எனது நெஞ்சுக்குள் ஏதோ செய்தது. அவன் கையில் துப்பாக்கி வேறு இருந்தது. "ஏய் இந்த புத்தகம் வித்து வாற பணத்தினை அனுபவிக்க நீ உயிரோடு இருக்கப்போவதில்லை. திரும்பி பார்! சொர்க்கம் தெரியும்" புன்னகை மாறாமல் கூறினான். திரும்பி பார்த்தபோதுதான் தெரிந்தது நான் இவ்வளவு நேரமும் ஒரு பலமாடி கட்டடத்தின் மொட்டை மாடியில் இருந்திருக்கிறேன் என்று. திரும்பிய எனது முதுகில் கத்தியை வைத்து அழுத்தினான். முள்ளந்தண்டில் ஏற்பட்ட கடுமையான வலியை தாங்க முடியாமல் கால் தடுமாறி கீழே விழத்தொடங்கினேன். நெஞ்சுக்குள் பயங்கர வலியெடுக்க விழுந்து கொண்டே இருந்தேன்.

அம்மாடி.. கடவுளே உனக்கு நன்றி.. இது ஒரு கனவுதான். இதயம் கடுமையாக துடித்து கொண்டிருந்தது. கனவிலிருந்து திடுக்கிட்டு விழித்திருக்கிறேன். சே! என்னுடைய உப்புசப்பில்லாத கதையை எவன்தான் பதிப்பிக்கபோறான். ஆனால் செல்வன் வேற கனவில வந்தானே.. அவனை பற்றி இரண்டு மூணு நாளா கடுமையா யோசிச்சிட்டிருந்தேன். அதான் வந்திருக்கான். ஆனா அவனை நேரில் பார்த்ததில்லை.. இன்டர்நெட்டில் அவனது ஒரு போட்டோ கூட கிடைக்காது. கனவில் வந்த செல்வனின் முகத்தினை ஞாபகப்படுத்த முயன்று தோற்றேன். என்னுடைய மனம் அவனுக்கு ஒரு உடல், துப்பாக்கி கொடுத்து கனவிலே உலாவவிட்டிருக்கு. ஆனால் ஞாபகத்துக்கு மட்டும் வரமாட்டேங்குது. நெஞ்சில் சின்ன வலி இன்னும் இருந்தது. அதிகாலைவேளையில்தான் மாரடைப்பு வரும் என்பார்கள். கொஞ்ச நேரத்திலேயே எல்லாவற்றையும் மறந்து ஆழ்ந்த நித்திரைக்கு திரும்பினேன்.

என்னுடைய செல்போனின் கடுமையான ரிங்டோன் சத்தம் காரணமாக எழுப்பப்பட்டேன். முகிலன்தான் எடுக்கிறான்.. பரதேசிப்பயல்! சனிக்கிழமை காலை நித்திரை கொள்ள விடாமல் தொந்தரவு தாறான்.

"என்னடா சொல்லு மச்சான்"..

"டேய் குட் மோர்னிங்டா" அவன் குரல் சோர்ந்து போயிருந்தது.

"ஆமா குட் மார்னிங்.. சொல்லி தொலைடா"

"வந்து.. " என்று இழுத்தான்.

"அப்படி என்னடா முக்கிய விஷயம். மத்தியானம் சந்திக்கலாம் இப்ப போனை வச்சு தொலைடா"

"செல்வனை நேற்று இரவில பார்த்தேண்டா.. கனவுல வந்தான்.. உன்னை பத்திக்கூட ஏதோ சொன்னான்.. இனிமே வாலாட்டின கொன்னுடுவேன்னு விரட்டினான்டா மச்சான்"

எனக்கு இப்போது நித்திரை முழுவதுமாக தெளிந்து விட்டது. இரவு எனக்கு வந்த கனவு கிட்டத்தட்ட அவனுக்கும் வந்திருக்கு.

"மச்சான்! அவன் உன்னிடம் என்னதான் சொன்னான்." ஆர்வமாக கேட்டேன்.

"சரியா ஞாபகம் இல்லை. கத்தியால் குத்தின மாதிரி நெஞ்செல்லாம் வலிச்சுது. நாலு மணிக்கு எழும்பின நான் பிறகு படுக்கவே முடியாம எழும்பிட்டேன். கொஞ்சம் பயமாயிருக்குடா. நெஞ்சு நோ இன்னும் சரியாகல. நாங்க கொஞ்ச காலம் சும்மா இருக்கிறது நல்லம்டா"

"மச்சான் கிரவுண்டுக்கு போய் இரண்டு ரவுண்டு ஓடிட்டு வா! நெஞ்சு வலி காணாம போயிடும்" அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லிட்டு போனை வச்சேன்.

கெட்ட கனவை மறந்து தூங்கி கொண்டிருந்த எனக்கு மீண்டும் அதிர்ச்சி கொடுத்துவிட்டான். நாங்கள் இருவரும் செல்வனுக்கு எதிராக செய்த சில காரியங்கள்தான் எங்களை கனவுகளில் இவ்வாறு அவஸ்தைப்படவைத்துள்ளது. ஆழ்மனதில் உள்ள குற்றஉணர்ச்சியின் வடிகாலாக இந்த கனவுகள் வந்திருக்குமோ? முகிலனுக்கும் இதே கனவு வந்துதே. ஒரே விதமான நெஞ்சு வலி வேறு. ஒல்லியாக இருக்கிற எனக்கு மாரடைப்பு வராது என்றாலும் வேறு எதாவது பிரச்சனை வருமோ தெரியலை.

திருச்செல்வன் ஒரு பிரபலமான தமிழ் ப்ளாக்கர். "திருவின் பக்கங்கள்" என்று ப்ளாக் வைத்திருக்கிறான். நல்லா கதை, செய்திகள், அரசியல் எல்லாம் எழுதுவான். அவன் ஒரு போஸ்ட் பண்ணினால் முப்பது நிமிடங்களுக்குள் இருபது பேர் பின்னூட்டமிட ரெடியா இருப்பான்கள். அவனை பார்த்தாலே பொறாமையாக இருக்கும். நான் "யோகா" பற்றி ஒரு பதிவு போட்டால் இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு ஈ கூட மொய்க்காது. இப்படியே இரண்டு நாள். .. .. .. அட.. அதையும் மீறி ஒருத்தன் பின்னூட்டமிட்டிருக்கிறான் என்று பார்த்தால், வேறு யார் முகிலன்தான், "சூப்பரான பயனுள்ள பதிவு மச்சி" என்று ஆளில்லாத கடையில் டீ ஆத்துவான். இது போதாது என்று "மச்சி ஒரு சூப்பர் பதிவு போட்டிருக்கேன் போய் பாருடா" என்பான். போய் பார்த்தால் Transformers போன்ற சப்பை படங்களின் விமர்சனம் எழுதி கொல்லுவான். அந்த படத்தினை பார்ப்பதைவிட இவன் விமர்சனத்தினை வாசிப்பது பெரிய கொடுமையாக இருந்தது. போதாகுறைக்கு எதாவது பின்னூட்டமிட்டு அவன் வளர்ச்சிக்கு வேறு உதவ வேண்டும்.

"மச்சான்! பிரபலமா இருக்கிற ப்ளாக்குகளில் ஏடாகூடமாக எதாவது பின்னூட்டமிட்டு எங்கள் புதிய போஸ்டின் லிங்கை கொடுத்து விட்டா.. ஈசல்கள் போல எங்கட ப்ளாக்குக்கு பலரை வரவழைக்கலாம்" என்று முகிலன்தான் சொன்னான். குறிப்பிட்ட ஒரு சில பிரபலமான ப்ளாக்குகளில் வேலையை தொடங்கினோம். அதில் செல்வனின் ப்ளாக்கும் ஒன்று. அவனுக்கு எங்களது கடுமையான எதிர்மறையான கருத்து கோபத்தினை வரவைத்தது. தொடக்கத்தில் எங்களுடைய சில பின்னூட்டங்களை அகற்றினான். எங்கள் ப்ளாக்கினை மேம்படுத்துவதைவிட அவனை எதிர்ப்பதிலேயே எங்கள் நாளாந்த கடமையானது.

இப்படித்தான் போன கிழமை பெரிய தாக்குதல் முயற்சியாக அவனது blogger அக்கௌன்டின் பாஸ்வோர்டினை கண்டுபிடிக்க முயன்றேன். ஒருநாள் முழுக்க எங்கெல்லாமோ கூகிள் செய்தும் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. மறுநாள் காலை ஈமெயிலை பார்த்தபோதுதான் ஒரு புதிரான ஒரு ஈமெயில் இருந்தது. "நேற்று நீங்கள் ஒரு பாஸ்வோர்டினை தேடினீர்களே! எங்களுக்கு உதவினால் நாங்கள் உங்களுக்கு அதனை கண்டு பிடித்து தருவோம்" என்ற ரீதியில் ஒரு ஈமெயில் வந்திருந்தது. அவர்களது லிங்கை கிளிக் செய்த போது சில கேள்விகள் கேட்கப்பட்டிருந்தது. பொதுவாக என்னை பற்றிய கேள்விகள்தான். எனக்கு பிடித்த நிறம்.. உணவு.. அப்படி பத்து பதினைந்து கேள்விகள் இருந்தன. பிறகு சில சம்பவங்கள் விவரிக்கப்பட்டு அச்சம்பவங்களில் நான் இருந்தால் எடுக்கபோகும் முடிவுகள் பற்றி கேட்கப்பட்டிருந்தன. எல்லாமே நான் இதுவரை கேள்விப்பட்டிராத மனம் சார்ந்த, வித்தியாசமான, உயிரை பாதுகாத்துகொள்வது சம்பந்தமான சம்பவங்கள். ஒருவாறாக கேள்விகள் முடிந்த பின்னர். செல்வனின் பாஸ்வோர்ட் என்று சொல்லி ஏதோ இருபத்தைந்து எழுத்துகளாலான பாஸ்வோர்ட் கிடைத்தது. மிக நீளமான பாஸ்வோர்ட் அதுதான் என்னால் எவ்வோளவோ முயன்றும் முன்பு முடியவில்லை போலும்.

நானும் முகிலனும் அந்த பாஸ்வோர்டின் மூலம் அவனது ப்ளாக்கில் நுழைந்து சேட்டைகள் புரிய ஆரம்பித்தோம். சில பழைய ப்ளாக்கின் சில முக்கியமான பகுதிகளை அகற்றினோம். படங்களை அழித்தோம். ஒரு சில முக்கிய போஸ்டுகளின் பின்னூட்டங்களை அழித்தோம். செல்வன் ஒரு சில சக பதிவர்களை எதிர்த்து பின்னூட்டங்கள் இடுவது போன்று மாயையை உருவாக்கினோம். சில முக்கிய பின்னூட்டமிடும் நபர்களை block செய்து செல்வன் மேலே கோபத்தினை ஏற்படச்செய்தோம். ஆனால் கடந்த ஒரு சில நாட்களாக அவனிடமிருந்து ஒரு புதிய பதிவுமில்லை. அப்படி இருக்கும்போதுதான் இன்று அதிகாலை அந்த பயங்கர கனவு.

இது நடந்து ஒரு சில நாட்கள் சும்மா இருந்தோம்.. எங்கள் கனவுகளும் சுமாராகவே இருந்தன. ஆகக்கூடுதல் அதிர்ச்சியான கனவாக என்னை அலுவலகத்தில் இருந்து கழுத்தை பிடித்து வெளியே தள்ளினார்கள். அது நிஜத்தில் நடந்தாலும் எந்த அதிர்ச்சியும் இருக்கப்போவதில்லை. நானும் முகிலனும் சினிமா போனோம். கிரிக்கெட் விளையாடினோம். செல்வன் பற்றி ஒரு வார்த்தை பேசிக்கொள்ளவில்லை. முகிலன்தான் மறுபடியும் தொடங்கினான்

"மச்சான்! அவன் எப்படிடா எங்க ரெண்டு பேர் கனவிலையும் ஒரே இரவில் வந்தான்".

"தெரியலைடா மச்சான்.. ஆனா எங்களை எதோ ஒரு விஷயத்துக்கு பலிகடாவாக பயன்படுத்துவதாக எனக்கு தோன்றுகிறது. நான் அந்த பாஸ்வோர்டினை எடுப்பதற்காக அளித்த பதில்கள் என்னுடைய மனநிலையை பற்றி அறிய பயன்படுத்தபட்டிருக்கலாம். அதன்மூலமாக எங்கள் கனவுகளை கட்டுபடுத்தியிருக்கலாம்"

"அதை வைச்சு உன்னை பற்றி தெரிந்திருக்கலாம்.. என்னை பற்றி தெரிய அவனுகளுக்கு வாய்ப்பில்லையே. என் கனவிலும் வந்தானே" என்றான்.

"அது வந்து மச்சான். நீதான் என் பெஸ்ட் பிரன்ட் என்று குறிப்பிட்டேன். உன் குணவியல்புகள் பற்றிய இரண்டு மூன்று கேள்விகள் இருந்ததாக ஞாபகம் வருது மச்சி"

"டேய் மச்சான்.. என்னடா ரொம்ப சீரியஸ் ஆகிற.. இதை போய் வேற எவன்ட்டயும் சொல்லாதே.. பைத்தியகார ஆஸ்பத்திரியை சேர்த்து விட்டிடுவான்கள். இன்னிக்கு இரவு நான் அவன் அக்கௌன்ட்டுக்கு நுழைந்து அவன் போஸ்ட் மொத்தத்தையும் நாசம் பண்றேன். நான் கொடுக்கிற பின்னூட்டத்திலே ஒரு பயல் இவனுடைய ப்ளாக்கினை பார்க்க வர மாட்டான்"

"முகிலன் என்னடா! இந்த சின்ன விஷயத்துக்கு இப்படி டென்ஷன் ஆகிற.. இந்த விஷயத்தினை அப்படியே மறந்துடு. அந்த திருச்செல்வனின் ப்ளாக் பக்கமே போக வேண்டாம்.."

அவரவர் வீட்டுக்கு திரும்பினோம். போகும்போது முகிலன் சாதாரணமாகத்தான் இருந்தான். ஆனால் எனக்கு இப்போதே நெஞ்சு வலி சிறிதாக ஆரம்பித்தது. உண்மையிலேயே வலிக்குதா? இல்லை நான்தான் கற்பனை செய்கிறேனா? என்றுகூட கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை.

இரவு பத்து மணியானது.. இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது. உடல் குளிர்ந்தது. பாவிப்பயல் முகிலன். எதாவது செய்து விடுவானோ என்ற பதைபதைப்பு மனதை என்னவோ செய்தது. இரவில் அவன் போன் செய்து எதாவது சொல்வானோ என்ற பயத்திலேயே, என் போனை switch off செய்தேன். இப்படியே போனால் சும்மாவே மாரடைப்பு வந்து விடும் போலிருந்தது. தயாராக இருந்த தூக்க மாத்திரைகள் இரண்டை உள்ளே தள்ளினேன். எப்போது நித்திரையிலாழ்ந்தேன் என்று தெரியாது. திடீரென்று எழுந்தேன். அறை கொஞ்சம் மாறியிருந்தது. சே! அம்மா நேற்றுத்தான் மாற்றி அடுக்கி இருக்கிறாள். கனவுதானோ என்று பயந்து விட்டேன். இதென்ன அறை வழமைக்கு மாறாக ஒளிர்கிறது. ம்.. ம்.. கனவுதான் காண்கிறேன்.. ஆனால் கனவு இல்லை என்று என்னை நம்ப வைக்க ஏதோ ஒரு சக்தி முயற்சிக்கிறது. போன் ரிங்டோன் ஒலித்தது. நான் switch off செய்த போன் இப்போது ஒலிக்கிறது. நிச்சயம் கனவுதான்.. மனதிற்குள் தொடர்ச்சியாக சொல்லிக்கொண்டேன். முகிலன்தான் call பண்ணுறான். எடுப்பதா வேண்டாமா என்று தெரியவில்லை. எடுத்து விட்டேன் "மச்சான் உன்ட ரூமுக்கு வெளியே இருக்கிறேன். திறடா கதவை.". எங்கள் வீட்டின் முன் கதவை யார் திறந்திருப்பார்களோ என்று யோசிக்காமல் திறந்தேன். இது கனவுதானே. யாரும் திறந்திருக்க மாட்டார்கள். அவனை என்னுடைய ரூமுக்கு எனது மனதே கூட்டி வந்திருக்கும்.

"ஹாய் மச்சான்!" என்று குறும்பான புன்னகையுடன் வாசலில் நின்றான். கறுப்பு கண்ணாடி அணிந்திருந்தான். வழமையை விட ஒல்லியாக இருப்பதாகப்பட்டது. நாய் சங்கிலி மாதிரி கழுத்தில் ஏதோ தொங்கியது.

"டேய் இதென்னடா கோலம்" என்று கத்தினேன். "இல்லடா மச்சான்! செல்வன் உன்னை பார்க்கணும் என்றான். அதான் கூட்டிவந்தேன். மச்சான் ஒண்ணு தெரியுமாடா! இவனும் எங்கட ப்ளாக் வாசிப்பனாம்.". அதிர்ந்து போனேன்.

செல்வன் உள்ளே வந்தான். போன முறை கனவில் பார்த்த மாதிரிதான் இருக்கிறான். கையில் கத்தி இருந்தது. கொஞ்ச ரத்ததுளிகளும் காய்ந்திருந்தன. "வணக்கம் துயில்பவன் சார்! பார்த்து நாளாச்சு. எப்படி சுகமா?" என்றான். பேச்சில் இருந்த புன்னகை முகத்தில் இல்லை. எவ்வாறு அந்த இரத்ததுளிகள் வந்தன என்று யோசித்தேன். அடக்கடவுளே! முகிலனின் கையிலிருந்து கொஞ்ச ரத்தம் வந்தது. அவன் அதை பொருட்படுத்தியதாக தெரியவில்லை. "டேய் உன்ட கையில ரத்தம்டா"

"என்ன துயில்பவன்! இதுக்கு போய் பயந்தா எப்படி.. முகிலன் நீ சேட்டை கழற்றி காட்டுடா மச்சான்" என்றான் செல்வன்.

உத்தரவு பெற்ற ரோபோ போல் அவன் மேல் சேட்டையை கழற்ற, உடல் முழுவதும் ஏதோ எழுதப்படிருந்தது. அதுவும் கத்தியால் கீறி எழுதி இருக்கிறான். "அடப்பாவி அவன் உடம்பு முழுக்க ரத்தம்டா" என்று கத்தினேன்.

"என்னோட ப்ளாக்கை நீங்கள் கைப்பற்றியதால், வேறு வழியில்லாமல் இவன் உடம்பில் எழுத வேண்டியதாயிற்று" செல்வன் குரூரமாக புன்னகைத்தான்.

முகிலன் அசைவற்று நின்று கொண்டிருந்தான். செல்வன் அவன் நெஞ்சில் அழுத்தமாக கீறி உள்ளிருக்கும் ஏதோ ஒரு உறுப்பை வெளியே எடுத்தான். "இதயம் துடிக்கிறத்தை நேர்ல பாரு" என்று என் மேல் அதனை வீசினான். என் இதயத்திலே கடுமையான வலி. அசைய முடியவில்லை.

நான் என்னுடைய போனை தேடினேன். போலீசுக்கு என்ன நம்பரோ! ஆம்புலன்சுக்கு போன் பண்ண வேண்டும். உடலேல்லாம் வியர்க்கிறது. கை நோவேடுக்கிறது. நிச்சயம் மாரடைப்புத்தான்.

"என்ன துயில்பவன்! உங்களுக்கு ஒரு சாய்ஸ் தாரேன். துப்பாக்கியா! கத்தியா! இல்லை பதிமூன்றாம் மாடியிலுள்ள உங்கள் வீட்டிலிருந்து குதிக்க போறீங்களா" நாராசமாக சிரித்துக்கொண்டு என்னை நெருங்கினான்.

"இல்லை.. இல்லை.. என்னை கொல்லாதே" என்று கத்தினேன். என்னுடைய வீடு இருப்பது நாலாம் மாடியில், இவன் பதிமூன்றாம் மாடி என்கிறான். என்னை பயமுறுத்த சொல்கிறானோ! நான் வெளியே குதித்தாலும் கால்தான் உடையும் தப்பி விடலாம். இல்லை.. இல்லை.. இது கனவு. அதனால்தான் நானே வீடு இருக்கும் மாடி பற்றிய குழப்பம் வருது. கனவில் என்னை சாகடிக்க இவனால் முடியாது.

"செல்வன்! நீ என்ன வேணும்னாலும் செய்.. இது கனவு.. கனவில் என்னை கொல்ல உன்னால் முடியாது"

அதைகேட்டு அவன் அதிர்ந்து போனான். இம்முறை அவன் பின்வாங்கினான். இம்முறை அவன் முகத்தில் வியப்பு இருந்தது. இது நிச்சயம் கனவுதான். எனது நம்பிக்கை என்னை காப்பாற்றி விட்டது. அவன் துப்பாக்கி இப்போது என் கையில் வந்து விட்டது. என் கனவை நான் விரும்பியவாறு மாற்றியமைக்க முடிகிறது.

"என்னை சுட்டு விடாதே! இது ஒரு கனவுதான்.. முகிலனை நான் கொல்லவில்லை. அவனுக்கு பலவீனமான இதயம்" காலில் விழுந்தான். இது கனவுதானே, உன்னை சுட்டாலும் ஒன்றும் ஆகப்போவதில்லை. டிட்.. டிட்.. சைலேன்சர் துப்பாக்கி போலும்.. அவன் தலையிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது. கீழே விழுந்தான்.

இப்போது எழுந்து விட்டேன். இது நிஜம்தான் என்னுடைய அறை. அதே இடத்தில் எல்லா பொருட்களும் இருக்குது. ஆனால்.. ஆனால்.. கடவுளே கனவில் யாரையோ கொன்று விட்டேன். உடலெல்லாம் வியர்த்திருந்தது. நெஞ்சு வலி குறைந்திருந்தது. மணி காலை ஏழு மணியாகியிருந்தது. அவசர.. அவசரமாக போனை ஓன் செய்து முகிலனுக்கு போன் செய்தேன். முகிலன் நீ உயிருடன் இருக்கிறாயா? கடவுளே இது நிஜமாகவே கனவாக இருக்க வேண்டும். அவன் செத்திருக்கக்கூடாது.. "மச்சான் டேய்.. போனை எடுடா.. என்னால் தாங்க முடியாது".. கத்திகொண்டே தொடர்ச்சியாக முயற்சித்தேன். எத்தனை முறை போன் செய்தேனோ தெரியாது. போனை யாருமே எடுக்கவில்லை. அவனது வீட்டு போனுக்கு போன் செய்தால் உண்மை தெரியும். இல்லை வேண்டாம்.. எந்தவித பிரயோசனமும் இல்லை.. அவனுக்கு பலவீனமான இதயம்.

1999ம் வருடம் லயன் காமிக்ஸில் "கனவே கொல்லாதே" என்ற தலைப்பில் Dick Tracyயின் கதை வந்தது. அதிலுள்ள ஐடியாவை சுட்டு இந்த கதையை எழுதியுள்ளேன்.

Tuesday, October 11, 2011

கணக்கு வாத்தியார்

"கணக்குல 65 மார்க்ஸ்தான் எடுத்திருக்கிற! இனி நீ டியூஷன் போய்த்தான் ஆகணும்.. இப்படியே போன, ஓயலில் என்னத்தைதான் கிழிக்க போறியோ தெரியலை!" என்றான் அண்ணா. டியூஷன் என்றாலே எனக்கு அவ்வளவு ஒத்து வராது. எதாவது சொல்லி அண்ணாவிடம் இருந்து தப்ப யோசித்து ஒரு ஐடியாவும் வராமல் தடுமாறினேன். நானும் அண்ணாவும் மட்டக்களப்பு நகரத்தில் ரூம் எடுத்து தங்கி படித்துக்கொண்டிருந்தோம். 32 கிலோமீட்டர்களுக்கு அப்பால், வாழைச்சேனையில் இருக்கும் அப்பா அம்மா பார்க்க வேண்டிய வேலையை அண்ணா பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அதுதான், என்னுடைய ஒன்பதாம் ஆண்டு அரையாண்டு பரீட்சை ரிப்போர்ட் கார்டை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். "மற்ற பாடங்கள் சும்மா பரவாயில்லை.. ராஜாகிட்ட கேட்டு உருப்படியா நல்ல இடத்தில டியூசன் போற வழியை பாரு.. கொண்டுபோய் அங்கிள்கிட்ட சைனை வாங்கிக்க" என்றான். ரிப்போர்ட்டை தரம் பார்ப்பதுதான் அவனுடைய வேலை. ரிப்போர்ட் கார்டுல சைன் வாங்க வீட்டுகார அங்கிள்கிட்ட போக வேணும். "வகுப்புல ஆறாம் இடத்தில வந்திருக்க.. இன்னும் நல்ல படிச்சா முன்னேற இடமுண்டு" என்று சிரித்து கொண்டே சைன் வைத்தார் அங்கிள்.


இந்த டியூசன் என்றாலே, எனக்கு கண்முன்னே கலர் கலராக சட்டை அணிந்த மாணவர்களும் அவர்கள் போகும் கண்ணை பறிக்கும் அழகான சைக்கிள்களும்தான் ஞாபகம் வரும். கிராம பாடசாலையில் இருந்து நகரத்துக்கு படிக்க வந்த எனக்கு நகர மாணவர்களின் போக்கு ஆச்சர்யத்தினையும், பயத்தினையும் ஏற்படுத்தின. நான் படித்தது ஆண் பாடசாலை. எனவே வேற்று கிரகத்திலிருந்து வந்து இறங்கிய பெண்கள் என்ற பிறவிகளை காண்பது அரிது. ஆனால் டியூசன் போனால் பெண்களை எதிர்கொள்ளும் கால் நடுங்கவைக்கும் சந்தர்பங்கள் வேறு அதிகம். பெரிய பெண்கள் பாடசாலைகளில் படிக்கும் பணக்கார வீட்டு பெண்கள் கலர் கலரா உடுப்பு போடும் பேஷன் ஷோகளாக டியூசன் சென்டர்களை பயன்படுத்துவர். ஆம்பிளை பொடியலும் சளைக்காம புதுசு புதுசா ஜீன்ஸ் டீ-சேர்ட் என்று போட்டு அசத்துவான்கள். இதில் எல்லாம் ஆர்வமில்லாத எனக்கு, எப்படா வார இறுதி விடுமுறை வரும், வீட்டுக்கு ஓடலாம் என்று இருப்பேன். ஆனால் இன்னொரு டியூசனுக்கு போனால் வீட்டுக்கு போகும் வாய்ப்புகள் வேறு குறையும். சனி ஞாயிறு தினங்களில் ஏதாவது டியூசன் வந்து விட்டால் வீட்டுக்கு போகும் நிகழ்தகவு இன்னும் குறைந்து விடும். இதனால் டியூசன் போகும் எண்ணம் இதுவரை ஏற்படவில்லை. ஆனால் இன்று எப்படியும் ராஜாவிடம் கணக்கு டியூசன் பற்றி கதைக்க வேணும். இல்லை என்றால், ஏன்டா இன்னும் கேக்கலை என்று கேள்வி கணைகளால் துளைத்துவிடுவான் அண்ணா.

ராஜா ஏதோவொரு டியூசனுக்கு போய்விட்டு களைத்துபோய் மத்தியானம் வீடு திரும்பி இருந்தான். இவன் சங்கீதம் தவிர்த்த மற்ற எல்லா படத்துக்கும் டியூசன் போவான். அநேக நேரங்களில் வீட்டில் இருக்க மாட்டான். அவனுக்கென்று ஏதாவது ஒரு டியூசன் எப்போதும் இருக்கும், அல்லது பாடசாலைக்கு சென்றிருப்பான். இவன் நாங்கள் தங்கியிருந்த வீட்டுக்காரரின் மகன். என்னைவிட ஒரு வயது குறைவு. "நான் சேர் சேர்ட்டதான் கணக்கு டியூசனுக்கு போறன். மனுஷன் புளிபோட்டு விளக்கி கணக்கு சொல்லித்தருவார்" என்றான் ராஜா. இவன் என்னடா சேர்.. சேர்.. என்று ரெண்டு தடவை சொல்லுறான். அவர் சேர்களுக்கெல்லாம் சேர் என்று சொல்லுறானோ. அந்த வாத்தியார் பெரிய ஆளா இருப்பார் போல இருக்கே! என்று எண்ணினேன். "அவரை ஏன் சேர் சேர் என்று கூப்பிடுறாங்க" என்றேன். என்னை பார்த்து சிரித்த ராஜா "இல்ல.. அவருடைய பேரு சேகர்.. சேகர் சேர் என்றுதான் சொன்னேன்" என்றான். பின்பு இரண்டு மூன்று நாட்களாக அவனுடன் நடந்த சம்பாஷணைகள் மூலம் சேகர் வாத்தியாரின் அருமை பெருமைகளையும் அவருடைய விசித்திரமான நடைமுறைகள் பற்றியும் அறிந்து கொண்டேன்.

ஆண்களுக்கு வேறாக பெண்களுக்கு வேறாகத்தான் கிளாஸ் எடுப்பாராம். என்ட கஷ்டம் புரிஞ்ச நல்ல மனுஷன்! இந்த பெண்பிள்ளைகளை எதிர்கொள்ளவேண்டிய கஷ்டம் இல்லை. என்னாதான் திட்டு விழுந்தாலும் எந்த பெண்பிள்ளையும் என்னை பார்த்து சிரிக்கப்போவதில்லை. பள்ளிக்கூடத்திலே டாப்பு புத்தகத்திலே அட்டெண்டன்ஸ் பதிவது போல் அவரது டியுசனிலும் பதிவார்களாம். சொல்லாமல் கொள்ளாமல் லீவ் எடுத்து விட்டால், கிளாசில் இருந்து துரத்தி விடுவாராம். ஆனால் அடிக்கவே மாட்டாராம். அவர் இன்னும் பல விஷங்களுக்காக கிளாசில் இருந்து துரத்துவதை தண்டனையாக அறிவித்திருந்தார்.

  1. அவர் டியூசன் கிளாசை தொடங்கியபின் வரும் மாணவர்கள்
  2. கிளாஸ் நேரத்தில் கதைப்போர்
  3. சொல்லாமல் கொள்ளாமல் கிளாஸ் கட் அடிக்கும் பயல்கள்
  4. ஜெயா சேரிடம் விஞ்ஞான கிளாசுக்கு போற பயபிள்ளைகள்
ஜெயா சேருக்கும் சேகர் சேருக்கும் இடையே ஜென்ம பகை போன்று ஏதோவொரு உள்குத்து பலகாலமாக இருந்து வந்தது. தன்னிடம் கணக்கு டியூசனுக்கு வரும் மாணவன் விஞ்ஞானத்திற்கு ஜெயா சேரிடம் போக கூடாது என்பதில் கட்டாய சட்டமாக இருந்தது. யாராவது ஜெயா சேரிடம் கள்ளமாக டியூசன் போய், அதை எவனாவது சேகர் சேரிடம் போட்டு கொடுத்து விட்டால், அவ்வளவுதான் மனுஷன் கருணை பார்க்காமல் துரத்தி விடுவார். இருவருக்குமான பகைக்கான காரணத்தினை மாணவர்கள் கண்டறிய முடியாமல் தோற்றனர். ஆனால் பலவிதமான வதந்திகள் பரவியிருந்தன.


இப்படி கதை கதையாக சொல்லப்பட்ட சேகர் சேரிடம் ஒரு நல்ல நாளில் ராஜா சேர்த்து விட்டான். என்னை கிளாசில் விட்டு விட்டு போகும் போதே ராஜா நக்கலாக சிரித்து கொண்டே வெளியேறினான். ஏதோ பலியாடு பலிபீடத்துக்கு நடந்து செல்வது போல உள்ளே நடந்தேன். அவருடைய பாடம் நடத்தும் முறை என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. ஒவ்வொரு படத்தினை ஆரம்பிக்கும்போதும் மிக அழகாக அடிப்படையிலிருந்து விளங்கப்படுத்தினார். அவரிடம் படிக்க படிக்க, எனக்கு கணித பாடத்தின் மேலிருந்த ஆர்வம் அதிகரித்தது. ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோவொரு காரணத்திற்காக குறைந்தது ஒரு மாணவன் வெளியே துரத்தப்பட்டான். ஆனால் சில மாணவர்கள் கிளாஸ் முடியும்வரை பாவமாக முகத்தினை வைத்து கொண்டு அறை வாசலிலே நிற்பார்கள். கல்லுக்குள் எப்போதாவது ஈரம் தோன்றுவது போல, சில நேரங்களில் சில மாணவர்கள் மறுபடியும் டியூசனுக்கு வர அனுமதிக்கப்பட்டனர். அவர்கள் செய்த பிழையை பொறுத்து, சேகர் சேர் மன்னித்து உள்ளெடுக்கும் நாட்களின் எண்ணிக்கை மாறுபடும். ஜெயா சேரிடம் டியூசன் போய் பிடிபட்டால் மரண தண்டனைதான்.. தலை கீழாக நின்றால் கூட மறுபடியும் சேர்த்துக்கொள்ளமாட்டார்.

இப்படியாக பல தடவைகள் வெளியே துரத்தப்பட்டு மீண்டும் உள்ளே வந்த சாதனையின் சொந்தக்காரன் "சிவநேசன்". அவன் எத்தனை முறை துரத்தப்பட்டாலும் தயங்காமல் பல நாட்கள் கிளாசின் வெளியே நின்று மறுபடியும் மன்னிப்பு ஏற்கப்பட்டு உள்ளே வந்துவிடுவான். மீண்டும் உள்ளே வரும் அவன் ஏதோ அவார்ட் வாங்க போறவன் மாதிரி பெருமிதத்தோடு உள்ளே வருவதை பார்த்து மனதிற்குள் சிரித்துத்கொள்வோம். நான் அவரது நடைமுறைகளுக்கு இசைந்து நடந்ததால் ஒருபோதும் வெளியே நின்று மன்னிப்பு கோர வேண்டிய சந்தர்ப்பம் ஏற்படவில்லை. ஆனால் சிவநேசன் செய்த
ஒரு வேலையால் நான் வெளியே நிற்க வேண்டிய அவமான நிலை ஏற்பட்டது. வழமை போலவே ஒரு பெரிய பிழையை செய்த சிவநேசன் கிட்டத்தட்ட அழுது மன்னிப்புக்கேட்டு உள்ளே வந்திருந்தான். அவனை பார்த்து எல்லோருமே நக்கலாக சிரித்துகொண்டோம். கிளாஸ் முடிந்த பின்னரும் அது தொடர்ந்தது. அவனது மன்னிப்பு கேட்கும் திறமை பற்றி நான் மற்ற மாணவர்களுக்கு விளக்கி எல்லோரும் சத்தமாக சிரித்தோம். என்னை பார்த்து முறைத்தவண்ணம் சிவநேசன் வேகமாக வேகமாக நடந்தான்.

ஒயல் பரீட்சை தொடங்க இன்னும் இரு மாதங்கள் இருந்தன. சேகர் சேரின் கிளாஸ் தொடங்க முன்னர், டியூசனுக்கு வெளியே காத்திருந்தோம். சேகர் சேரிடம் இருந்து அழைப்பு எனக்கு வந்தது. கொஞ்சம் நடுக்கத்துடனே அவரது அறையை நோக்கி சென்றேன். முன்பு கோழி பண்ணை நடத்தப்பட்ட இடத்தினைதான் இப்போது டியூசன் சென்டராக மாற்றி இருந்தார்கள். கொஞ்சம் அந்த அறையை அழகாக மாற்ற முயற்சித்து பாதியில் கைவிடப்பட்டிருந்தது போலிருந்தது. அந்த அறையின் சூழ்நிலையால், அவரை நெருங்க நெருங்க இதய துடிப்பு அதிகரிப்பதை உணர முடிந்தது. அவருடன் அவரது அசிஸ்டென்ட் கணேஷ் நின்று கொண்டிருந்தார். அவர் "சேர்! இந்தா வராரு காதல் மன்னன்" என்று சிரித்தார். சேகர் சேரின் முகத்தில் நக்கல் கலந்த புன்னகை இருந்தது. கையில் ஒரு பேப்பரை வைத்து . "தம்பி! இந்த கடிதத்தினை நீங்க போன கிளாசுல இருந்த இடத்துக்கு பக்கத்திலே கண்டேடுத்தோம். என்ன தம்பி! இந்த வயசிலேயே காதலிக்கிரீங்களோ?" என்றார். முகம் கடுமையாக மாறியது. இது என்னடாது புது வம்பா போச்சுன்னு எண்ணினேன். கடுமையாக வியர்க்க ஆரம்பித்தது. "இல்லை சேர்.. நான் இதை எழுதவே இல்லை" என்று சொல்ல முயற்சித்தேன். ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் வெளியே வந்தததாக தெரியவில்லை. கடுமையான அழுகை வந்ததது. "நான் பாடம் நடத்தும் போது, பின்னால் இருந்து கொண்டு காதல் ரசம் சொட்ட கடிதம் எழுதுறவன் எல்லாம் இங்கே வரவேண்டாம். இனி உன்னை நான் இங்கே காணக்கூடாது" என்றார். என் கப்பல் கவுந்து விட்டது போல் சோகமாக வெளியே வந்த என்னை, பேச்சு சுவாரசியத்தில் இருந்த மற்ற மாணவர்கள் கவனிக்க தவறிவிட்டனர். எனக்கு ஏனோ வகுப்பறையின் வெளியே நின்று மன்னிப்பு கேட்க தோன்றவில்லை. செய்யாத குற்றத்திற்காக நான் ஏன் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்? சத்தம் போடாமல் அங்கிருந்து வெளியேறினேன். சிவநேசன் மட்டும் என்னை உன்னிப்பாக பார்த்து புன்னகைத்து கொண்டிருந்தான். நரிப்பயல்! இவன்தான் என்னை மாட்டி விட்டிருப்பான். நன்றாக பழிவாங்கிவிட்டான். இவன்தான் எப்போ பார்த்தாலும் பெண்பிள்ளைகளுக்கு லெட்டர் எழுதிட்டிருப்பான். எதாவது ஒன்றை என் பெயரில் மாற்றி விட்டிருப்பான்.

வெளியே வந்த நான் சேகர் சேரின் டியூசன் கார்டையும் கிழித்து போட்டேன். நான் என் தரப்பு நியாயங்களை விளங்கப்படுத்தவோ, மன்னிப்பு கேட்கவோ முயற்சிக்காததற்கு இன்னும் ஒரு முக்கிய காரணமிருந்தது. ஒயல் பரீட்சைக்கு இன்னும் இரு மாதங்களே இருந்தன. கிட்டத்தட்ட எல்லா பாடங்களும் முடிக்கப்பட்டு விட்டன. சேகர் சேர் மீட்டல் பயிற்சிகளே தந்து கொண்டிருந்தார். இதனால் எனக்கு பெரிய இழப்பு இல்லை. ஆனால் எனக்கு சேகர் சேருக்கு கட்ட வேண்டிய இரு மாத கட்டணங்களை நான் சேமித்து விடுவேன். கிட்டத்தட்ட நூறு ரூபாய் சேமிக்கலாம். அதை வைத்து அப்போது புதிதாக கடைக்கு வந்திருந்த லயன் காமிக்ஸ், காமிக்ஸ் க்ளாசிக்ஸ்(ஸ்பைடர் கதை) என்பனவற்றை வாங்க வேண்டிய உடனடி அத்யாவசிய தேவையுமிருந்தது. பரீட்சை நெருங்கும்வேளையில் போது அப்பாவிடம் காமிக்ஸ் வாங்க காசு தாங்க என்று கேட்க பயமாக இருந்தது. அதனால் என்னுடைய முடிவினை எண்ணி மனதினில் மெச்சிகொண்டேன்.

Wednesday, July 13, 2011

நானும் Batmanஉம்


வழமை போலவே எல்லாம் இருட்டாக இருந்தது. சில் வண்டுகளின் சத்தம் தூரத்திலே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் உள்ள கடையின் வாசலின் மேலுள்ள மின்சார பலகையிலுள்ள சில விளக்குகள் மட்டும் விட்டு விட்டு எரிந்தன. கீழே உள்ள தெருவிலே செல்லும் ஒருசிலர் பேசிக்கொள்ளும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. Batman எல்லாவற்றையும் மௌனமாக அவதானித்துக்கொண்டிருந்தான். "இவர்கள் யாரோ சாதாரண வழிப்போக்கர்கள்தான், இவர்களது பேச்சிலே எந்தவிதமான மாசும் கிடையாது" என்றான். "இன்று உனக்கு பராக்கு பார்க்க எந்த பிரச்சனையும் ஏற்படாது, மக்கள் எல்லோரும் திருந்திவிட்டனர்" என்று விஷமமாக புன்னகைத்தான் Batman. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் விடிந்து விடப்போகிறது, இன்று Batmanக்கு எந்த வேலையும் இதுவரை இருக்கவில்லை. கட்டடம் கட்டடமாக மாறி மாறி இருள் நிறைந்த சந்துகளை பார்வையிட்டதுதான் மிச்சம். எந்த சமூகவிரோதிகளையோ, பொறுக்கிகளையோ Batman இனம்காணவில்லை. "Gotham city திருந்திவிட்டது. இனி எனக்கு ஓய்வுதான். ஒரு பரதேசியும் இனி வாலாட்ட துணிய மாட்டார்கள்". அவன் பேச்சில் ஒரு சிறுபிள்ளைத்தனம் இருந்தது. ஒருவிதமான பெருமையுடன் இருள்நிறைநத தெருவினை நோக்கி பார்த்தவண்ணமிருந்தான்.

"Batman! இன்று நீ எவ்வாறு சட்டபரிபாலனம் செய்கிறாய் என்று பார்க்க ஆவலாக இருக்கிறேன். ஆறு மணித்தியாலமாக உன்னுடன் கட்டடம்
கட்டடமாக தாவித்திரிகிறேன். ஆனால் இன்று பார்த்து ஒரு பரதேசிகூட உன் கையில் மாட்டவில்லையே" என்று அலுத்துக்கொண்டேன். "உனக்குத்தெரியாதா எங்கே எல்லா திருட்டு பயலுகளும் ஒன்று கூடுவார்கள், என்று...?" கொஞ்சம் மெதுவாகத்தான் கேட்டேன். அவன் அதை காதில் போட்டுகொண்டதாக தெரியவில்லை. ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவாறு இருந்த அவன், திடீரென்று "Bat flierஇல் உடனடியாக ஏறு, நாம் உடனடியாக செல்லவேண்டும்" என்று பரபரத்தான். உயரம் என்றாலே மனம் பதறும் நான் ஒருவாறாக Bat flierஇல் ஏறி நடுக்கத்துடன் பயணித்தேன். காற்று வீசாத அந்தவேளையிலும் லாவகமாக Bat flierஇனை செலுத்தி இரு கட்டங்களை தள்ளி நிறுத்தினான்.

வழமைபோலவே தெருவினை உற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். இல்லை.. பார்த்துகொண்டிருந்தான் Batman. "என்ன இழவுக்கு இங்கு வந்து தொலைத்தோம்" என்றேன் சத்தமாக. "சத்தம் போடாதே பையா" சற்று கோபத்துடன் மெதுவாகச்சொன்னான். சட்டென்று ஏதோ கண்டதுபோல கீழே
நோக்கி பறந்து இருளில் மறைந்தான். இரண்டு மாடிகளே உள்ள அந்த கட்டடத்தில் உச்சியில் நான் இருந்தேன். குளிர்க்காற்று வீசியது. எதனையும்
பார்க்க முடியாதவாறு இருளாக இருந்தது. எங்கு போய் தொலைந்தானோ தெரியவில்லை. திடிரென்று கீழே வெளிச்சம் தெரிந்தது. ஒருவன்
Batmanஇன் முன்னால் சிகரட் பற்ற வைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் தொப்பி அணிந்திருந்தான், முகத்தில் பெரிதாக சலனமிருக்கவில்லை. Batman அவனிடம் ஏதோ கேள்விகள் கேட்டான். அவனும் ஏதோ சொன்னான். விவாதம் வலுக்க, Batman அவனது சட்டையை பற்றி இழுத்தான். அவன் மெதுவாக சிகரேட்டினை எடுத்து Batmanஇன் கண்ணுக்குள் சுட முயற்சித்தான். அவன் ஏறத்தாழ முயற்சியில் வெற்றி பெறுவதற்குள் வேகமாக அவன் கையை பிடித்து தடுத்தான். எனினும் அவனால் தனது இமைப்பகுதியில் ஏற்படவிருந்த காயத்தினை தடுக்கமுடியவில்லை. Batman அசந்த அந்த வேளையில் அந்த கருங்காலி ஒட்டமெடுத்தான். வேறு பலர் அந்த இடத்தினை நோக்கி ஓடிவரும்
சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. Batman தள்ளாடியவாறு, நான் இருந்த கட்டடத்தினை பிடித்து ஏற ஆரம்பித்தான். உறைந்து போய் நின்ற நான்,
ஏறி வருவதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

"ஏய் பையா! உன் கையை கொடு" என்றான். ஏறத்தாழ அவன் கூரையை வந்தடைந்திருந்தான். இவ்வளவு தூரம் ஏறியவனுக்கு, கடைசியில் ஏற
முடியாமல் உடல் நடுங்கினான். ஒரு கையினால் போரணையை இறுகப்பற்றிக்கொண்டு, மற்ற கையினை கொடுத்தேன். யம்மாடி! என்ன ஒருகனம். ஒருவாறாக மேலே ஏறி வந்துவிட்டான். நல்லவேளை அவனுடன் சேர்ந்து கீழே விழாமல் தப்பித்து விட்டேன். "சை! என் கண்ணை காயப்படுத்தி
விட்டான்". அவனது இமைப்பகுதி கொஞ்சம் சேதமாகியிருந்தது. "நான் உடனடியாக எனது மறைவிடத்திற்கு செல்ல வேண்டும்" என்று
சொல்லிக்கொண்டே Bat flierஇல் ஏறினான். நானும் அதன் மேல் தொற்றிக்கொண்டேன். எனது வீட்டிற்கு அண்மையாக Bat flierஇல்

பறந்து சென்று ஒரு வட்டமிட்டான். மூன்றாம் மாடியிலுள்ள எனது பால்கனியில் பாய்ந்தேன். "நாளை இரவு நேரத்திற்கு வந்துவிடு" என்றேன். அவன் திரும்பிப்பாராமல் பறந்து போனான். மெதுவாக யன்னலை திறந்து உள்ளே நுழைந்தேன். Kitty என்னை பார்த்து "மியாவ்" என்று சோம்பலாக சத்தமிட்டு காலை சுற்றி வந்தது. நேரத்தினை பார்த்தேன். ஐந்து மணியாகி விட்டது. உடல் முழுக்க பயங்கரமாக வலித்தது. படுக்கையில் விழுந்தாலும் தூக்கம் வரவில்லை. எப்போது தூங்கினேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.



டக்.. டக்.. யாரோ தட்டும் சத்தம் என்னை உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பியது. கதவினை பார்த்தேன். டக்.. டக்.. சத்தம் யன்னல் பக்கமாக கேட்டது. Batman பொறுமையில்லாமல் யன்னலை தட்டிக்கொண்டிருந்தான். வெளியே இருள் கவிந்திருந்தது. யன்னலை திறந்த அவன் கையை அசைத்து வேகமாக வருமாறு சைகை காட்டினான். நரிப்பயல்.. எனக்கு எதாவது உணவை உள்ளே தள்ள அவகாசம் தரப்போவதில்லை. Kitty திறந்த யன்னலால் பாய்ந்து Batmanஇடம் ஆதரவாக தனது உடலால் வருடியது. Batman அதனை அதிசயமாக பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். கனிவாக அதனை வருடிகொடுத்தான். எங்கோ சிந்தனையை பறிகொடுத்தவனாக சிறிது நேரம் செயலற்றிருந்தான். ஒருவேளை Catwomanஇன் ஞாபகத்தினை Kitty தூண்டியிருக்கலாம் என்று சிரித்துக்கொண்டேன். நான் Bat flierஇல் பாய்ந்து தொற்றிக்கொள்ள வேகமாக பறந்தான். வீதி விளக்குகள் குறைவாக உள்ள கட்டடங்கள் வழியே Bat flierஇனை செலுத்தினான். தொடர்ச்சியாக முப்பது நிமிடங்களுக்கு மேலாக
பறந்து கொண்டிருந்தான். எனக்கு கையெல்லாம் வலித்தது. "எப்போதுதான் நிறுத்தபோகிறானோ, தெரியவில்லை". அந்த இருள் நிறைந்த ஆளரவமற்ற சிறு தெருவிலே மூலையிலே நான்கைந்து நபர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நேற்று Batmanனை தாக்கிய அதே மனிதன்தான் மற்றவர்களுக்கு கட்டளை பிறப்பித்தவாறு சிகரட் புகைத்துக்கொண்டிருந்தான். அந்த வீதியில் இருந்த ஒரு பெரிய கட்டடத்தில் பின்னால் Bat flierஇனை தரையிறக்கி நோட்டமிட்டான். அவர்கள் ஒரு பெட்டி முழுக்க ஆயுதங்களை வைத்துக்கொண்டு ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். Batman மெதுவாக அவர்களை சத்தமில்லாமல் நெருங்கினான். எனினும் சத்தம் கேட்டு திரும்பிய போக்கிரிகள் வெலவெலத்துப்போனார்கள். சற்றும் தாமதிக்காமல் அவர்கள் முகத்தில் குத்தினான். அவர்களும் சளைக்காமல் தோட்டா போடப்படாத வேற்றுத்துப்பாக்கியால், Batmanனை தாக்கினர். Batmanனும் அவர்களுடன் கடுமையாக போராடி அவர்களின் எண்ணிக்கையை இரண்டாக குறைத்தான். அவர்கள் போட்ட சத்தத்தினால் ரோந்து சென்று கொண்டிருந்த போலீஸ் கவரப்பட்டது. ஒரு போலீஸ் கார் அந்த இடத்தினை நோக்கி வரும் சத்தம் கேட்டது. இதை கேட்டு திரும்பிய Batmanனை ஒருவன் பலமாக பிறடியில் தாக்கினான். அந்த அடியில் சாய்ந்த அவனை மேலும் பலமாக தாக்கினார்கள். நான் வேகமாக அந்த இடத்தினை நெருங்கி கையில் கிடைத்த இரும்பு கம்பியினால் அவனை தாக்கினேன். அவன் Batmanனை விட்டுவிட்டு என்னை நோக்கி வந்தான். மீண்டும் அவனை ஒருமுறை தாக்கவும், அவன் என்னை
பலமாக காலில் தாக்கினான். அந்த பயங்கர வலி மூளையைத்தாக்க கீழே விழுந்தேன். போலீஸ் கார் அருகாமையில் நிறுத்தப்படும் சத்தம் காதில் விழுந்தது. நல்லவேளையாக அந்த போக்கிரி தட்டுத்தடுமாறி ஒட்டமேடுத்தான். ஒரு சில போலீசார் அவன் பின்னால் ஓடினர். மற்றவர்கள் கீழே விழுந்திருந்தர்களை கைது செய்தனர். Batman எங்கே போய்விட்டான்? சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன் அவனை காணவில்லை. நல்லவேளை போலீசாரிடமிருந்து தப்பிவிட்டான். ஆனால் அதோ மேலே இருக்கிறான். கையினால் சைகை காட்டி பிறகு சந்திப்போம் என்கிறான். ஒரு போலீஸ் வீரர் என்னிடம் வந்து இரத்தம் வரும் காலில் கட்டுப்போட்டார்.

"தம்பி, உன் பெயரென்ன?" என்றார்.

நான் மெதுவாக "Bruce Wayne" என்றேன்.